podagrycznik
Podagrycznik pospolity
Aegopodium podagraria L.
Kurzyślad, barszcz leśny, „ziele na podagrę”, gir, girczak, kozi barszcz.
Bylina z rodziny selerowatych (Apiaceae), osiągająca wysokość 30–100 cm. Łodyga prosta, pusta w środku, bruzdowana, górą rozgałęziona.
Liście podwójnie lub potrójnie trójlistkowe, duże, jajowate, ząbkowane, jasnozielone, z długimi ogonkami. Kwiaty drobne, białe, zebrane w baldachy o średnicy 10–15 cm; kwitnie od maja do lipca.
Właściwości podagrycznika
Ziele podagrycznika zawiera:
flawonoidy (kwercetyna, rutyna), kwasy organiczne (jabłkowy, cytrynowy), furanokumaryny, olejek eteryczny, witaminę C, karotenoidy, minerały (m.in. K, Ca, Mg, Fe).
Zgodnie z literaturą zielarską i monografiami fitoterapeutycznymi, podagrycznik:
- wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu moczowego,
- pomaga w oczyszczaniu organizmu z kwasu moczowego,
- wspomaga prawidłową pracę stawów,
- działa moczopędnie i przeciwzapalnie,
- sprzyja gojeniu ran i regeneracji skóry,
- wspiera prawidłowe trawienie i metabolizm.
W tradycyjnej medycynie ludowej podagrycznik stosowany był:
- przy dnie moczanowej (podagrze) – stąd nazwa gatunku,
- w stanach zapalnych stawów i obrzękach,
- jako środek oczyszczający, przeciwreumatyczny i łagodnie uspokajający,
- zewnętrznie – w postaci okładów i kąpieli na bóle stawów i skóry podrażnionej.
Podagrycznik pospolity to zioło, które pomaga oczyścić krew i stawy z nadmiaru kwasu moczowego. Znajduje zastosowanie w schorzeniach reumatycznych, artretycznych, w stanach zapalnych nerek i pęcherza moczowego. Zapobiega podagrze, czyli dnie moczanowej.