wiązówka błotna
Wiązówka błotna
Filipendula ulmaria (L.) Maxim.
Tawuła, kozia broda, królowa łąk, tawułka błotna, „ziele od gorączki”.
Bylina z rodziny różowatych (Rosaceae), osiągająca wysokość 60–150 cm.
Łodyga prosta, wzniesiona, rozgałęziona w górnej części, lekko bruzdowana. Liście nieparzystopierzaste, duże, złożone z 2–5 par listków ząbkowanych i jednego szczytowego; od spodu biało owłosione.
Kwiaty drobne, kremowobiałe, o silnym, słodkim zapachu, zebrane w gęste, baldachogroniaste kwiatostany. Kwitnie od czerwca do sierpnia.
Owocem jest niełupka spiralnie skręcona.
Właściwości wiązówki
Ziele i kwiat wiązówki zawierają: pochodne kwasu salicylowego (spirynę – salicylan metylu, spireinę), flawonoidy (kwercetyna, kemferol), garbniki, kwasy fenolowe (galusowy, elagowy), olejek eteryczny, śluzy i witaminę C.
Zgodnie z monografiami EMA, ESCOP i Farmakopei Europejskiej, wiązówka błotna:
- wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego,
- działa łagodnie przeciwzapalnie i przeciwbólowo,
- wspiera prawidłową pracę układu moczowego i nerek,
- pomaga w usuwaniu nadmiaru wody i toksyn z organizmu,
- sprzyja utrzymaniu zdrowych stawów,
- wspomaga funkcje trawienne i oczyszczające organizmu.
W tradycyjnej fitoterapii wiązówka była stosowana:
- przy przeziębieniach, gorączce i stanach zapalnych,
- w bólach reumatycznych i migrenach,
- jako środek moczopędny, oczyszczający i napotny,
- w mieszankach odtruwających i wspierających wątrobę.
Związki salicylowe wiązówki mają działanie podobne do aspiryny, lecz łagodniejsze dla żołądka.
Zioło często stanowi składnik mieszanek przeciwbólowych, detoksykujących i wspierających krążenie.
⚠️ Uwaga:
Nie stosować przy uczuleniu na salicylany (np. aspirynę) i u dzieci poniżej 12. roku życia.
Nie zaleca się stosowania w czasie ciąży i karmienia piersią.